واردات پارچه مبلی از ترکیه، داد خیلی از تولیدکنندگان داخلی را در آورده است. آنها از این موضوع می نالند و این کار را مخلّ در رونق خرید و فروش پارچه ایرانی قلمداد می کنند؛ حال حق با کدام است؟
چند وقت پیش یک برنامه تلویزیونی از یک تولیدکننده مبل دعوت کرده بود برای بررسی بازار مبل در کشور. این تولیدکننده با صراحت تمام اذعان کرد که استفاده از پارچه مبلی ترکیه، بسیار باصرفه تر است از خرید پارچه های ایرانی. جالب اینجاست که این عزیز، منکر کیفیت تولید داخلی نشد؛ اما هزینه تمام شده برای مصرف کننده را بسیار بالا قلمداد کرد و گفت کسی اقدام به خرید نمی کند.
در این نوع شرایط باید حق را به هر دو طرف داد؛ هم آنهایی که پارچه مبلی تولید می کنند و هم آنهایی که از این پارچه ها در صنعت مبل سازی بهره می برند. تولیدکنندگان متاسفانه هزینه گزافی را بابت پارچه مبلی دریافت می کنند که این موضوع سبب می شود تا کسی به سمت پارچه ایرانی نرود. از طرفی استدلال تولیدکنندگان بر این است که هزینه تولید پارچه مبلی بالاست و نمی توانند قیمت را پایین بیاورند؛ مگر با کاهش کیفیت محصول. اما ترکیه توانسته هم قیمتی بسیار ایده آل به پارچه مبلی ارائه دهد و هم کیفیت آن را به مراتب بهتر کرده و روانه بازار ایران نماید.
شاید بتوان گفت مشکل کشور ما، ناتوانی در فروش محصولات است. تولیدکنندگان چون نمی توانند بصورت کشوری بازاریابی کنند، لذا مجبورند برای جبران هزینه های خود در فروش های اندک شان، قیمت بالاتری ارائه دهند تا لااقل ضرر نکنند. برای همین است که خیلی ها سمت واردات می روند؛ چراکه کشوری مانند ترکیه روی امر فروش و بازاریابی محثولاتش به خوبی کار می کند و نمونه اش هم همین پارچه های مبلی ترک می باشد که بازار کشور را پر کرده است.
