کفش طبی دارای اجزاء مختلفی می باشد، که هر یک به نوبه خود از اهمیت زیادی برخوردار می باشد. آن دسته از کفش های طبی که اجزاء آن از جنس های مرغوبی ساخه شده باشد، حتما دارای کیفیت بالاتری نسبت به سایر کفش ها دارا می باشد.
اجزاء کفش طبی باید به گونه ای به کار برده باید شود و طراحی درستی صورت بگیرد که به اهداف زیر دست پیدا کند.
اهداف مورد نظر:
1- استرس روی تمام قسمت های پا را به حداقل می رساند.
2- به عنوان یک جاذب شوک نیرو های عکس العمل زمین عمل کند.
قسمت های مختلف کفش طبی به شرح زیر می باشد:
پنجگی کفش: محلی است برای قرار گرفتن و حفاظت از انگشتان تعبیع شده است.
رویه کفش: رویه کفش به قسمت های vamp، زبانه و کوارتر عقبی تقسیم می شود.
آز کفش: به محل اتصال زبانه و رویه کفش اطلاق می شود.
پاشنه: پاشنه هر کفش دقیقا زیر پاشنه اناتومیک پا قرار دارد.
کفی: قسمتی از کفش است که در زیر سطح پلانتار پا قرار دارد.
البته هر یک از اجزاء ذکر شده در بالا، خود به دسته های دیگر تقسیم می شود. اما به طور کلی ساختار کفش طبی همین قسمت هایی بود که گفته شد.
