پاشنه میانی قسمتی از پاشنه می باشد که بین پاشنه پایینی و بالایی قرار دارد. نقش پاشنه میانی در کفش طبی سهم بسزایی در کم کردن فشار وزن بدن بر روی پا را دارا می باشد، از این جهت استفاده از بهترین جنس و نوع طراحی آن باعث بهبود کیفیت کفش طبی می شود.
پایه پاشنه از جنس های مختلفی ممکن است ساخته شده باشد که معمولا از نوع چوب و یا پلاستیک سخت می باشد، که دارای قابلیت ارتجاعی می باشد. برای افرادی که محدودیت حرکت مچ دارند، برای جذب شوک و دستیابی به پلانتار فلکشن حین فاز ابتدایی و ایستایی توصیه می شود که از کفش با پایه پاشنه فشردنی استفاده شود. پاشنه پهن و کوتاه، ثبات را به حداکثر رسانده و استرس روی سر متاتارس ها را به حداقل می رساند. اغلب ارتز های اندام تحانی و پا های پروتزی برای ارتفاع پاشنه خاص طراحی شده است. لذا چنانچه با پاشنه های بلندتر یا کوتاهتر استفاده شوند، کارایی ارتز یا کیفیت راه رفتن با پروتز به طور قابل توجهی به خطر می افتد.
