پیراهن زنانه نوعی پوشاک است که از اتصال دامن ، بالاپوش و سینه بند تشکیل میشود و اغلب توسط زنان و دختران استفاده می شود.لبه انتهای تحتانی پیراهن بستگی به علاقه مد ، فروتنی یا سلیقه شخصی فرد پوشنده لباس دارد و متفاوت است.
قرن ۱۹ میلادی
در این دوره پیراهن های زنانه به دامن و پیراهن فنری و زمخت رو آورد و پشتیبانی از سبک های دهه ۱۸۶۰ به طور چشمگیری افزایش یافت.لباس “روز” سینه بند با خط گردن بالا و آستین بلند و لباس “شب” سینه بند با خط گردن کم (دکلته) و آستین های خیلی کوتاه بود.در طول این دوره، طول لباس های مد روز متفاوت تنها فاصله اندکی، بین طول مچ پای پیراهن و زمین بود.
قرن ۲۰ و ۲۱ میلادی
از آغاز سال ۱۹۱۵ میلادی، لبه انتهایی لباس های روزانه ، دنیای پوشاک را برای همیشه ترک کرد.
برای پنجاه سال آینده لباس های مد روز کوتاه شد (دهه ۱۹۲۰) و سپس بلند (دهه ۱۹۳۰)، سپس در سال های جنگ جهانی دوم به علت محدودیت پارچه پیراهن ها کوتاه تر شدند و سپس دوباره لباس های بلند.از آنجا که در دهه ۱۹۷۰، هیچ یک از انواع لباس برای مدت طولانی تحت سلطه مد نبود، لباس های کوتاه و تا مچ پا اغلب فقط در مجلات مد و کاتالوگ حضور داشتند.
منبع: ویکی پدیا
