آیا راه های تشخیص پارچه خز طبیعی از مصنوعی را می دانید؟ در ایران بیشتر پارچه های خزدار مصنوعی هستند که فروش عمده آنها توسط واردکنندگان صورت می گیرد.
از زمان انسان های اولیه یعنی نئاندرتال ها، از پوست و موی حیوانات به عنوان پوشش مناسبی در برابر سرما استفاده می شده است تا به امروزه که پوست و خزهای حیواناتی مانند خرگوش، روباه و گرگ به گران ترین و زیباترین پالتوهای زمستانی تبدیل شده است.
در صنعت پارچه دو نمونه خز طبیعی و مصنوعی تولید می شود که نمونه طبیعی آن همانطور که اشاره شد از پوست حیواناتی که داراری مو هستند استفاده می شود که لایه داخلی لباس را چرم و لایه بیرونی را خز تشکیل می دهد.
خزهای مصنوعی نیز از الیافی مانند پلی استر تهیه می شود که فروش بسیار زیادی دارد و اکثر مردم از این نمونه خزها برای لباس های خود استفاده می کنند. البته خزهای موجود در بازار را بیشتر به عنوان یخه یا سر آستین لباس های زمستانی به کار می برند.
دو نوع خز طبیعی و مصنوعی تفاوت های چشمگیری با یکدیگر دارند که به راحتی قابل تشخیص است. مهمترین راه های تشخیص خز طبیعی از مصنوعی عبارت است از:
- قیمت: قیمت خزهای طبیعی گاهی ده تا صد برابر خزهای مصنوعی می باشند و از این نظر قابل قیاس نیستند.
- جنس: با دست کشیدن در خز می توانید طبیعی بودن یا مصنوعی بودن آن را تشخیص بدهید. خزهای طبیعی بر خلاف مصنوعی بسیار نرم لطیف هستند و دارای عمق می باشند. در حالی که پارچه های خز مصنوعی بسیار خشک و خشن بوده و دلیل این امر الیاف مصنوعی به کار رفته در آنها می باشد.
- لایه داخلی پارچه: اگر به لایه داخلی پارچه خز طبیعی نگاه کنید می بینید که چرمی است، چرمی که همان پوست حیوان است ولی خز مصنوعی بر روی یک لایه پارچه معمولی دوخت می شود.
حتی با آتش زدن یک تکه از پارچه خز مصنوعی و جمع شدن و بوی بد آن به راحتی می توان تشخیص داد که از الیاف پلاستیکی و مصنوعی تولید شده است.
مهمترین عامل انتخاب نمونه های پارچه خز مصنوعی، قدرت خرید مردم است. اکثر مردم پارچه های گران قیمت را نمی توانند خریداری کنند و پارچه های خز مصنوعی جزء پارچه های فاخز و گران قیمتی هستند که تنها عده ای انگشت شماری قدرت خرید آن را دارند و نکته قابل ذکر این است که تمام خزهای طبیعی موجود در مغازه های پارچه فروشی ایران وارداتی از کشورهای دیگر هستند.
