استاندارد های مربوط به انتخاب کفش طبی با توجه به نوع بد شکلی و بیماری فرد و هدف درمانی تعیین می شود، برای مثال در بیماران مبتلا به دیابت حفاظت سطح کف پای افراد از ضربات جزیی در درجه اول اهمیت قرار دارد.
استاندارد های مربوط به انتخاب کفش طبی با توجه به نوع بد شکلی و بیماری فرد و هدف درمانی تعیین می شود، برای مثال در بیماران مبتلا به دیابت حفاظت سطح کف پای افراد از ضربات جزیی در درجه اول اهمیت قرار دارد. آرتروز هایی که در تماس کامل با پا هستند باید از مواد نرم و جاذب ضربه تشکیل شوند تا فشار ناشی از وزن، از مناطق آسیب پذیر برداشته شود.
کفش های معمولی نیز دارای یک سری استاندارد ها و شاخص های ارگونومی هستند که دارا بودن این شاخص ها فشار های وارد شده به پا را کاهش داده و باعث اندازه شدن کفش با پا می شوند. زمانی که کفش با شکل پا منطبق شود، شکل پا به دست می آید.
کفی کفش طبی باید از استحکام کافی برخوردار باشد و بتواند شوک وارده به کف پا را جذب کند. کفی کفش طبی باید کاملا متناسب با ویژگی های کف و قوس کف پا باشد. ضمن اینکه باید سبک، ضخیم و جاذب ضربه به‌خصوص در ناحیه پاشنه هم باشد. کفش طبی مناسب باید کاملا اندازه پا باشد، نه تنگ‌تر و نه گشادتر. اگر کفش شما بیش از حد تنگ باشد یا پا هایتان را فشار دهد، خونرسانی در ناحیه پا مختل خواهد شد. ایجاد نقاط فشاری و زخم ناشی از آن هم می‌تواند از دیگر عوارض پوشیدن کفش های طبی یا غیر طبی تنگ باشد.
گشاد بودن کفش طبی و بازی کردن پا درون آن هم باعث ساییدگی و ایجاد اختلال در انتقال نیرو می‌شود. پس حواستان باشد فروشنده کفش بزرگتر یا کوچکتری را به شما تحمیل نکند و قول بهبود سایز با قالب زدن یا کفی گذاشتن را به شما ندهد.
